Kategorie
Słowo na co dzień

Jak żyć, Panie Boże?

Większość z nas z pewnością kojarzy słynne zapytanie, które usłyszał jeden ze znanych polskich polityków: „jak żyć, panie premierze?”. Warto często zadawać to pytanie zmieniając adresata. Zapytajmy się więc: „jak żyć, Panie Boże?”. Biblia jest wypełniona aż po brzegi odpowiedziami na to pytanie.

W dzisiejszym podcaście usłyszysz o tym, dlaczego kościoły nigdy nie będą pełne, czym się różnią księża od Chrystusa oraz czego mogą nas nauczyć nowi błogosławieni.

Serdecznie zapraszam!

Rozważanie wygłoszone 12.09.2021 r. XXIV Niedzielę Zwykłą, na podstawie Mk 8, 27-35.

Jak żyć, Panie Boże?

 
 
00:00 / 21:25
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Bądźcie dojrzali

Kiedyś wyczytałem, że dojrzałość to świadomość własnej niedojrzałości oraz wzięcie za to odpowiedzialności. Na kanwie tej definicji, kontemplacji Chrystusa oraz studiowania psychologii kilka moich myśli na temat pięciu wymiarów ludzkiej dojrzałości.

W dzisiejszym podcaście usłyszysz o tym kogo lękał się Horacy, co może świadczyć o dojrzałości emocjonalnej oraz dlaczego najbardziej cieszę się z krytycznych komentarzy.

Zachęcam do słuchania, krytycznych komentarzy i osobistej refleksji!

Bądźcie dojrzali

 
 
00:00 / 32:45
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Czym jest przyjaźń?

Do istoty życia duchowego należy umiejętność budowania głębokich więzi – z Bogiem, innymi ludźmi i sobą samym. Najgłębszą formą przeżywania relacji z drugim człowiekiem jest przyjaźń. Warto w takim razie zapytać: czym jest przyjaźń? Jakie są cechy prawdziwej przyjaźni? Jacy ludzie są niezdolny do tworzenia więzi przyjaźni?

W dzisiejszym podcaście usłyszysz o tym dlaczego przyjaciele wchodząc do restauracji siadają przy 4 osobowym stoliku, czy przyjaciele to papużki nierozłączki oraz dlaczego gaduła nigdy nie stanie się niczyim przyjacielem.

Zapraszam do słuchania!

Czym jest przyjaźń?

 
 
00:00 / 26:39
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Kryteria zdrowia duchowego

Co to znaczy być zdrowym? Dziś zastanowimy się nad kryteriami duchowego zdrowia.

W odcinku usłyszysz o tym jakie są trzy kryteria zdrowia duchowego, dlaczego warto nie pragnąć bardziej pochwał niż pogardy oraz jakim cudem trędowaty może być w rzeczywistości zdrowy.

Serdecznie zapraszam do słuchania.

Rozważanie wygłoszone 14.02.2021 r. w VI Niedzielę Zwykłą, na podstawie Mk 1, 40-45.

Kryteria zdrowia duchowego

 
 
00:00 / 19:22
 
1X
 
Kategorie
Przyjaciele Oblubieńca

Uzdrowienie z własnego pomysłu na życie

Co to jest uzdrowienie? Jakie są Boże pomysły na życie i czym się różnią od naszych pomysłów? Jakie są skuteczne lekarstwa w procesie uzdrowienia wewnętrznego?

W dzisiejszym odcinku usłyszysz o tym dlaczego w życiu duchowym nie podaje się gotowych przepisów jak na ciasto, dlaczego chrześcijanie zachwycają się ks. Dolindo ale nie chcą go naśladować oraz czym jest duchowość osła.

Serdecznie zapraszam do słuchania.

Uzdrowienie z własnego pomysłu na życie

 
 
00:00 / 34:34
 
1X
 
Kategorie
Fundamenty życia duchowego

Fundamenty życia duchowego [#2] PRZEBACZENIE

Po nieco dłuższej przerwie wracamy do serii „Fundamenty życia duchowego”. W jej drugim odcinku przyglądamy się rzeczywistości, od której nikt z nas nie ucieknie – przebaczeniu.

Zgodnie ze strukturą całej serii najpierw doprecyzujemy sobie pojęcie przebaczenia, następnie zobaczymy pozytywne skutki tej postawy, zmierzymy się z kilkoma trudnościami w jej praktykowaniu oraz otrzymamy szereg wskazówek dotyczących wprowadzenia postawy przebaczenia w swoje życie.

W nagraniu usłyszysz o tym co ma wspólnego nieprzebaczenie z zaciśniętą pięścią, jaka jest różnica między przebaczeniem, a pojednaniem, czy można „przebaczyć Bogu” oraz dlaczego warto zobaczyć film „Cóż za piękny dzień”.

Zapraszam do słuchania.

Źródła, z których korzystałem:

1. Tomasz Gaj OP – „Jak przebaczyć? Tak jak umiesz!” – https://pl.aleteia.org/2020/09/02/jak-przebaczyc-tak-jak-umiesz/

2. Komisja Nauki Wiary KEP – „Opinia teologiczna na temat praktyki przebaczenia Bogu” – https://episkopat.pl/opinia-teologiczna-na-temat-praktyki-przebaczenia-bogu/

3. ks. Marek Dziewiecki – „Kod miłosierdzia.”

4. Monika i Marcin Gajdowie – „Świątynia. Wprowadzenie do kontemplacji”.

Fundamenty życia duchowego [#2] PRZEBACZENIE

 
 
00:00 / 42:22
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Przebaczenie przynosi uwolnienie

O przebaczeniu nigdy dość. To temat bliski każdemu, bo i ja i Ty jesteśmy zarówno oprawcami, jak i ofiarami. Krzywdzącymi i krzywdzonymi. A tam gdzie jest krzywda, potrzebne jest i przebaczenie.

Przebaczenie jest decyzją, aktem woli. To nie emocja, myśl czy pragnienie. Przy pomocy łaski Bożej zawsze jestem w stanie wzbudzić w swoim sercu decyzję przebaczenia. Oznacza to, że z jednej strony wyrzekam idę jakiejkolwiek formy odwetu, odpłacenia złem za zło, osobie która mnie skrzywdziła. A z drugiej postanawiam szczerze błogosławić, czyli dobrze życzyć tejże osobie.

Przebaczenie przynosi uwolnienie w dwóch kierunkach. Najpierw jest to uwolnienie mnie samego. Poprzez decyzję przebaczenia wchodzę w proces uwalniania siebie na różnych płaszczyznach: emocjonalnej, mentalnej, duchowej od bólu wynikającego z doznanej krzywdy. Stopniowo przestaję myśleć i rozpamiętywać tę sytuację? Krok po kroku staje się wewnętrznie wolny.

Jest też drugi kierunek, o którym nigdy wcześniej nie myślałem, a który pomógł mi dostrzec pewien bardzo wartościowy film z Tomem Hanksem w roli głównej. Film nosi tytuł „Cóż za piękny dzień” (gorąco polecam!). Główny bohater w jednej z początkowych scen wypowiada kluczowe zdanie, które brzmiało mniej więcej tak: „przez akt przebaczenia uwalniam drugą osobę od gniewu, jaki żywię wobec niej”. Czasami poprzez dobrowolne trzymanie nieprzebaczenia krzywdzimy nie tylko siebie, ale także innych. Film ukazuje tę prawdę na przykładzie relacji ojciec-syn. Syn żywił względem swojego ojca ogromny gniew, który miał swoje źródło w przeszłych krzywdach doznanych od ojca. Ojciec, który przechodził swoją wewnętrzna przemianę (w której rolę odegrała także jego choroba) wciąż był pod wpływem niszczącej siły gniewu swojego syna. Poprzez przebaczenie syn uwolnił swojego umierającego ojca od destrukcyjnego gniewu.

Przebaczenie niesie uwolnienie – zawsze dla osoby przebaczającej, a w pewnych okolicznościach może nieść także wolność temu, któremu przebaczam.

Rozważanie wygłoszone 14.08.2020 r. na Czwartek XIX Tygodnia Zwykłego, na podstawie Mt 18, 21- 19, 1.

Przebaczenie przynosi uwolnienie

 
 
00:00 / 12:27
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Profil antyewangelizatora

Wczoraj mówiłem o przeszkodach w ewangelizacji, które właściwie to bardziej przeszkadzają nam niż Bogu. To nasze grzechy, słabości, wewnętrzne nieuporządkowanie, niedojrzałość, wątpliwości czy trudna przeszłość. Tacy byli pierwsi ewangelizatorzy wybrani osobiście przez Jezusa. Tacy też jesteśmy my. I Bóg sobie świetnie z tym wszystkim radzi.

Jednak są pewne cechy i postawy, które mogą skutecznie udaremnić przepływ Bożej łaski. Spróbujmy nakreślić dziś profil antyewangelizatora. Posiadając takie cechy nie jest możliwa ewangelizacja – nie jest możliwe podprowadzanie innych do osobistego spotkania z Bogiem. Antyewangelizator:

  1. Oczekuje czegoś w zamian – to może być czekanie na owoce swoich działań ewangelizacyjnych; także oczekiwanie pochwał, ludzkiej aprobaty czy jakiejkolwiek innej formy gratyfikacji, także materialnej. 
  2. Jest sfrustrowany – nie ma w sobie radości, pasji, zaangażowania. Nosi w swoim sercu wiele żalu do różnych osób, swoich przełożonych i w ogóle do całego świata. Taka osoba będzie skutecznie odpychała innych nie tylko od siebie, ale też od Boga.
    Ewangelizator to człowiek, który przyjął przebaczenie od Jezusa Chrystusa i przebaczył innym, dzięki czemu jest wewnętrznie wolny i niesie wolność.
  3. Jest przywiązany do siebie – do tego jak inni go postrzegają, jaką mają o nim opinię. Będzie obrażał się w reakcji na krytyczne uwagi wobec siebie. Niezdolny do przekraczania siebie, swoich granic i swojej strefy komfortu.
    W ewangelizacji bardzo często jesteśmy zaproszeni do robienia czegoś, czego nie lubimy, do wystawiania się na ocenę innych, do przekraczania siebie. Bo tu chodzi o dawanie innym Jezusa, a nie zachowanie swojego dobrego imienia.
  4. Przywiązany do warunków zewnętrznych – człowiek przywiązany do komfortu warunków życia nie potrafi się odnaleźć, gdy ich zabraknie. A z tym w ewangelizacji bywa różnie 🙂
    Dobry ewangelizator jest niczym święty Paweł, który mówi: „do wszystkich warunków jestem zaprawiony”.

Rozważanie wygłoszone 08.07.2020 r. na Środę XIV Tygodnia Zwykłego, na podstawie Mt 10, 7-15.

Profil antyewangelizatora

 
 
00:00 / 25:34
 
1X
 
Kategorie
Przyjaciele Oblubieńca

Relacje rodzinne

Zapraszam do odsłuchania konferencji, w której omawiam po trzy fundamentalne postawy w relacji dziecko-rodzic oraz rodzic dziecko. 

Nauczanie podsumowujące czwarty tydzień formacji według podręcznika „Dwie drogi”, wygłoszone podczas spotkania wspólnoty „Przyjaciele Oblubieńca” w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bielawie, 16.06.2020 r.

Relacje rodzinne

 
 
00:00 / 39:04
 
1X
 
Kategorie
Słowo na co dzień

Prawo, reguły i zobowiązania

Często powtarzam pewną myśl, że Duch Święty prowadzi człowieka od religijności opartej na prawie do religijności opartej na relacji z Bogiem. Czy to oznacza, że prawo, zasady i reguły stają się niepotrzebne?

Ta kwestia pojawia się w dzisiejszej Ewangelii, gdy Jezus mówi, że nie przyszedł znieść Prawa, ale je wypełnić. On nie zniósł żadnego z przykazań Bożych, a pokazał ich głęboki sens i znaczenie.

Od razu odpowiedzmy sobie na początkowe pytanie – prawa, zasady i reguły są nam cały czas potrzebne. Ponieważ życie w przyjaźni z Bogiem, życie w łasce uświęcającej nie likwiduje naszej ludzkiej natury, która wciąż jest naznaczona grzechem. Owszem, dzięki łasce możemy tę naturę przekraczać, dzięki łasce możemy się upodabniać do Chrystusa, ale wewnętrzne pęknięcie ludzkiej natury wciąż będzie dawało o sobie znać. A to znaczy, że nadal potrzebujemy drogowskazów, przykazań, zobowiązań, aby w naszym życiu nie panował chaos.

Tylko człowiek wewnętrznie wolny potrafi się podporządkować regułom, co więcej człowiek wolny ma świadomość, że te reguły są mu potrzebne. Dobrym tego przykładem jest kard. Stefan Wyszyński, który podczas uwięzienia drobiazgowo rozpisał swój plan dnia – uwzględniając tam modlitwy, pracę, aktywność własną czy odpoczynek. Człowiek wolny dostrzega w swoim życiu potrzebę reguł i zasad, bo one nas chronią przed chaosem.

W podobnym kluczu możemy popatrzeć choćby na ostatnie nawoływanie duchownych różnego szczebla do zadośćuczynienia obowiązkowi przyjęcia Komunii Świętej w czasie wielkanocnym. Takie przypomnienia są istotne – skoro nasza natura jest skażona, to łatwo pogubić się w relacji z Bogiem – a przykazania, zasady, reguły nadają pewne ramy, które są nam potrzebne, żebyśmy  w sferze życia duchowego się nie pogubili. A to od nas zależy czy przeżyjemy to na poziomie niewolnika – no tak, trzeba przyjść, zaliczyć obowiązek i mieć spokój – czy na poziomie człowieka wolnego, który z własnego wyboru (pełnego radości i ufności) jest posłuszny względem Bożego prawa.

Rozważanie wygłoszone 10.06.2020 r. na Środę X Tygodnia Zwykłego, na podstawie Mt 5, 17-19.

Prawo, reguły i zobowiązania

 
 
00:00 / 13:08
 
1X